Прага, выдавецтва РАДЫЁ СВАБОДА, 2010 год, стар. 352.
Рэстаўратары выраю. Вячаслаў Ракіцкі зь сябрамі робяць справу, якой
немагчыма зрабіць: яны вычэрпваюць мора чужых мітаў, бліскучае,
цяжкае і сьлізкае, як ртуць, і такое ж небясьпечнае. Яны глядзяць
назад і бачаць не мінулае, а таемнае і прышлае. Яны адчыняюць куфар
з фамільным срэбрам, а там манэты краіны, якой няма на мапе. Яны
выцягваюць са студні ваду, якая нараджае адно ненатольную смагу.
Яны здымаюць слой за слоем тынкоўку ў пошуках фрэскі, якой майстра
не пасьпеў напісаць, хаця меўся і мог. Яны ваююць зь ценямі, кожны
зь якіх мае даўгі нож, што пакідае шрамы, і так ствараецца новы
рукапіс і летапіс. Як прысохлы бінт з раны, яны зрываюць з гісторыі
прасякнутыя сваёй крывёю чужыя сьцягі, і так паўстаюць іх харугвы.
І разыходзіцца мора на два бакі, і йдуць яны сваёй грамадой
агромністай па вуліцах беларускай Атлянтыды, дзе ляціць Пагоня, дзе
старыя багі яшчэ маладыя, дзе ахвяры недарэмныя, а слава вечная, як
памяць, салодкая, як сьляза, і блізкая, як вырай. Яны не азіраюцца.
За імі! (Аляксандар Лукашук, Радыё Свабода)